Nietzsches les volgens Arnon Grunberg

Nietzsches les volgens Arnon Grunberg

“Friedrich Nietzsche is vooral een een groot stilist”, schrijft Arnon Grunberg vandaag in de NRC. En terecht merkt hij daarna op dat Nietzsche in de keuze (die overigens geen wezenlijke keuze is) tussen stijl en systematisch denken, Nietzsche een voorkeur voor het eerste aan de dag legt. De systematische denker, die zoals velen de filosofie voorgeschoteld krijgen (‘Nietzsche, is dat niet de filosoof van….’ en vervolgens komt een wonderbaarlijke invulling of interpretatie, vaak gestoeld op spreuken van een citaten website of uitleg van ’n een of andere ‘Bildungsanstalt’) of de wetenschapper met de drang om het onvindbare te ontdekken, vindt inderdaad weinig systeem en antwoorden in de vele aforismen van Nietzsche. Integendeel, de vochtige grond van het moeras trekt de ongeoefende denker –volgens Grunberg zijn we dat misschien wel allemaal – verder naar beneden terwijl hij poogt een eiland van verlossing en antwoord te bereiken; in wetenschap, politiek, -isme of –ologie.

 

De illustratie die Gijs Kast de beroemde stilistische denker op een wandelstok leunend tussen de -misschien wel Nederlandse- schaapkudde laat staan, vind ik getuigen van een eenvoud die direct de lading raakt. Behalve dat Nietzsche niet de kudde als een hoeder bij elkaar hield, verre van dat, maar hij had de kudde wel wat te vertellen. Iets tijdloos en áltemenselijks die –en daar sluit ik me bij de interpretaties van Grunberg aan-  het Nederland van vandaag eigenlijk hard nodig heeft. Aan de geoefende Nietzsche lezer de uitdaging om de moed niet op te geven dat Nietzsche lezen daadwerkelijk literair, poëtisch, stilistisch en vooral langzaam dient te gebeuren en de analyse die tot iets als waarheid moet leiden goed weggestopt moet worden op een donkere zolder.

Ik hou het dit keer kort en verwijs graag naar het artikel in het Cultureel Supplement in de NRC van vandaag. Grunberg heeft zich door de nieuwe vertaling van ‘Die Fröhliche Wissenschaft’ die onlangs bij VanTilt uitkwam (zie ook  http://www.friedrichnietzsche.nl/uit-de-media/een-nieuwe-vrolijke-wetenschap) laten inspireren om te onderschrijven dat de resonantie van Nietzsches woorden nog steeds academisch en maatschappelijk doorklinkt. En zal blijven klinken want nu het consumentisme en de jacht naar het sublieme als nieuwe religiën in onze poriën lijken door te dringen, citeer ik graag de afsluiting van Grunberg; Vrijwel nergens ter wereld is de God van de behaaglijkheid levendiger dan in Nederland. Nietzsche is niet het enige tegengif, maar wel een onmisbaar tegengif.’

Naar het artikel: https://www.nrc.nl/nieuws/2018/05/10/de-god-van-de-behaaglijkheid-a1602508

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *