Matras

Matras

Op 17 juni met 2 matrassen in Dohuk. Bij de Turkse grens op 22 september. In het oosten van Roemenië op 16 juli. Op 2 maart vlakbij Simferopol op De Krim; matrassen van ontheemden. Het zachte element nog draagbaar in een verhardend perspectief. Misschien onderweg naar een veilige haven. De NRC vult vandaag 2 pagina’s met foto’s van vluchtelingen om aandacht te geven aan de 50 miljoen “Heimatlosen” die op onze aardbol ronddolen. Zo groot in getal waren zij sinds de Tweede Wereldoorlog nog nooit. Met welk instrument meet je een samenleving? Een wereld? Een beschaving? Filosofisch geen thuis is toch wat ander ongerief dan echt geen huis of bed.

Onderweg vanuit een verscheurd leven naar de volgende eenzaamheid. Het wel of geen huis hebben, of welke andere interpretatie van Nietzsche’s gedicht dan ook, duidt al jaren op de eenzaamheid van de zoekenden en verstotenen. Het gedicht kent een diepere laag waar de dolende met zijn lantaarn over een richel loopt. Maar handelt evenzogoed over hen die geen wortel kunnen schieten waarbij de oorzaak verder buiten schot blijft c.q. irrelevant is. Wanneer het gaat “sneeuwen” wordt het contrast alleen nog maar groter; zij die een huis, een veilige baken of een matras hebben en zij die al eeuwen dolen zonder te weten waarom. De desolate twijfel van de uitgeprocedeerde asielzoeker klopt aan de voordeur:

Die Krähen schrei’n

Und ziehen schwirren Flugs zur Stadt:

Bald wird es schnei’n – 

Wohl dem, der jetzt noch – Heimat hat! 

 

Nun stehst du starr,

Schaust rückwärts ach! wie lange schon!

Was bist du, Narr, 

Vor Winters in die Welt – entflohn? 

 

Die Welt – ein Tor 

Zu tausend Wüsten stumm und kalt! 

Wer Das verlor, 

Was du verlorst, macht nirgends Halt. 

 

Nun stehst du bleich, 

Zur Winter-Wanderschaft verflucht, 

Dem Rauche gleich, 

Der stets nach kältern Himmeln sucht. 

 

Flieg’, Vogel, schnarr’ 

Dein Lied im Wüsten-Vogel-Ton! –

Versteck’ du Narr, 

Dein blutend Herz in Eis und Hohn! 

 

Die Krähen schrei’n 

Und ziehen schwirren Flugs zur Stadt:

Bald wird es schnei’n –

Weh dem, der keine Heimat hat!

kraaien

De 40-jarige ontheemde dicht een aantal regels bij elkaar die me al jaren doen verstillen door de treffende verlaten sfeer en de eenzaamheid van de dolende. Al was zijn eenzaamheid in Sils Maria een andere dan de Syriër in Aleppo, …..weh dem der keine “Matratze” hat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *