Lazarus

Lazarus

“De grootste denkers in onze geschiedenis konden niet om God heen. In deze nieuwe serie weet je in 5 minuten meer over hun godsbeelden en hun leven. Vandaag een korte kennismaking met de God van Nietzsche.”

Ja, geloof het of niet, maar dit staat op een website anno 2017. En wie nog meer wil zien kan een kijkje nemen op http://lazarus.nl/2017/04/nietzsche-over-god/

In Jip en Janneke uitleg krijgt de (aspirant) gelovige een spoedcursus Nietzsche die werkelijk alles platter slaat dan maar mogelijk is. Iets in de trant van “Rembrandt was een schilder, stierf arm, ondanks dat hij mooi kon schilderen”. We krijgen er zelfs een filmpje bij waar Theo & Thea postuum jaloers op zouden worden. Tenenkrommend neem ik soms kennis van Nietzsche interpretaties of uitleg in bijvoorbeeld onderwijs of media en dus nu op een website van een club jonge mensen die collectief als ‘Lazarus’ door het leven gaat. Een frisse club die in 2016 met een website, online magazine, cursus, tour en volgens eigen zeggen met nog veel meer, vrolijk aan de weg timmert om volgelingen in een hedendaagse religie beleving te krijgen. En zoals te doen gebruikelijk is geld ook altijd welkom. Lazarus is een beweging, zoals ze zelf hun missie vertolken, van mensen die zoeken naar nieuwe vormen en woorden voor geloof. Ambitieus maar voor mij oude wijn in nieuwe digitale zakken. Waar Lazarus naartoe gaat weet men daar nog niet precies: “onze filosofie is juist te experimenteren en via trial and error verder te komen”.  Dat is jezelf kwetsbaar opstellen en daar hou ik wel van maar alsjeblieft, blijf weg bij een dimensie over God en religie die getuige de simplificatie, een club alleen nog maar meer dronkenschap en een overdosis aan cafeïne kan geven.

Op zich toch een mooi initiatief zou je denken? Modern, vrij van dogmatiek (?), tikkeltje evangelisch en op zoek naar steun en richting. Maar nogmaals blijf dan weg van een versimpeling over de ‘God is dood’ uitspraak van Nietzsche. Het probleem zit ‘m nu juist vaak in het feit dat zoveel filosofische gedachten niet eens fatsoenlijk in taal te vangen is, dus laat staan door nieuwe media die via o.a. Youtube filmpjes als oververhitte snelkookpannen duizenden pagina’s diepgravend denkwerk tot een fast-food gerecht presenteert aan zoekende geesten.

Jezus in 5 minuten gaat ‘m ook niet worden. Zelfs niet met het Oude Testament als voorgerecht. Religie blijft, we ademen religie dat is de traditie, tragiek en noodzaak van ons zoekende en dolende mensen, maar een dode God heeft niets met lege kerken te maken. Op de website schrijft Alain Verheij (‘Theoloog des Twitterlands’) een serieuzere verhandeling die ik meer kan waarderen: ‘Met Goede Vrijdag vier ik de dood van God’. Zeker omdat hij het nihilisme in de ogen aankijkt (misschien kijkt deze ook wel terug?) en er zelfs de mooie muziek van The Doors bij haalt. Interessant blijft dan toch weer de vraag: waarom kiest de een voor een regressieve beweging en trekt zich terug in iets niet-aards als de prediking van Jezus als de zoon van, blijft een ander achter in een vertwijfeld atheïsme waarin hij/zij ‘gelooft’, en kijkt een derde voorbij deze menselijke existentiële behoefte die sinds mensenheugenis ons leven bepaalt. Is het durven? DNA?

‘Er kunnen wonderen gebeuren wanneer we in de diepte van Gods dood durven duiken met het woord ‘opstanding’ op de lippen’, schrijft Verheij. Hier zit hij eigenlijk niet ver verwijderd van het leven ‘bejahen’, voorbij het nihilisme zonder een God die gedeeld moet worden op harde zitbanken op de zondagochtend. Mijn advies; begin eens voorzichtig met ‘Der Antichrist’. Langzaam lezen, herlezen, nogmaals lezen en dan nog een keer herkauwen. Vervolgens Nietzsche daarin niet volgen maar verdergaan, proberen ja te zeggen tegen het leven hier en nu en de verdere vragen laten voor wat ze zijn; vragen die alleen maar tot verwondering leiden, nooit tot antwoorden, al is de belofte op iets aan gene zijde nog zo aanlokkelijk.

“Den Dionysos der Werke, den Künder des Lebens, birgt hier wie dort die hagere Gestalt des siechen Lazarus, der täglich hinstirbt in Schmerzen und den vom Tode immer wieder nur der Gott erweckt.” (Stefan Zweig in zijn ‘Mater Dolorosa’ uit 1917).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *