Complimenten voor De Groene

Complimenten voor De Groene

Nadat de Groene kort geleden even kritisch in het nieuws stond omtrent het vertrek van Teun Gautier, wordt het tijd voor een tweetal complimenten betreffende waar het bij een opiniërend weekblad om dient te gaan: de inhoud. In nr. 20 trekken op voorhand een tweetal artikelen mijn aandacht wanneer “Heideggers haat” op de cover staat en in de inhoudsopgave onder Dichters & Denkers een artikel over de Duitse Exil literatuur staat aangekondigd. Antoine Verbij geeft blijk van een grote eruditie en feitenkennis rondom Heidegger en waakt duidelijk voor teveel “hineininterpretieren” ondanks zijn vele additieven als messianisme, paranoïde constructies, amoralisme, erotomanie en pathologische leugenachtigheid die bij Heidegger bespeurd zouden kunnen worden. Om ze ter discussie te stellen vraagt hier teveel tekst maar in het algemeen gesteld wil ik een lans breken voor Heidegger’s originaliteit in zijn denken. Het blijft onomstotelijk overeind dat het antisemitisme een plek kreeg in zijn denken maar de nuance blijft het perspectief van waaruit we kijken. Dat van voor en na de Holocaust. De lading vanuit nu blijft een wezenlijk andere dan die vanuit de 19e eeuw overlopend naar de eerste helft van onze eeuw. Een analytische fout die al zo vaak over Nietzsches teksten opgetekend is. Dit is geen goedpraterij over de fouten die het apocalyptische denken van Heidegger met zich mee bracht.

heidegger

Maar ondanks deze vreemde en verwerpelijke kronkels blijft het denken van Heidegger naar mijn smaak in zijn vernieuwing zoveel meer waarde houden dan het vele academische gefilosofeer van de laatste decennia, uitzonderingen daargelaten. De “Schwarze Hefte” verdienen gelezen te worden. Denken blijft een voortgaand proces, zijn leerlinge Arendt heeft er later zowaar een boek aan gewijd.

Een ander compliment verdient de bijdrage van Wil Rouleaux over “Deutsche Exilliteratur im niederländisch-deutschen Beziehungsgeflecht”. Ook hier een kundige bijdrage over een periode in de Nederlandse (en Duitse) literatuurgeschiedenis die prachtige werken heeft voortgebracht. In een tijd die zich als “crisistijd” anders manifesteerde dan de huidige, zag door originaliteit en waakzaamheid, veel vernieuwend werk het levenslicht. Rouleaux omschrijft perfect de tijd en de uitgave van Els Andringa die er m.i. met recht een standaardwerk mee heeft geschreven. De terecht prominente plaats voor Menno ter Braak brengt zoveel andere grote namen niet in de verdrukking.

De Groene geeft regelmatig blijk van vakkundige bijdragen die literair en filosofisch op een stevige wijze hout snijden. Ook een positieve reactie mag opgetekend worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *