Eeuwig jong?

Eeuwig jong?

De wetenschap heeft ons in de loop der eeuwen al vele levensverlengende middelen gebracht; peniciline, medicijnen, operatie technieken, psychische behandelingen in alle soorten en maten, maar ook ontelbare zaken buiten het direct menselijke domein waardoor we alleen maar ouder en ouder zijn geworden. Indien dat “Ik” in de hersenen zit, al onze levensbehoeften, reguleringen, instincten om te overleven, emoties, herinneringen, bewegingsapparaat en ons zelfbewustzijn, en je zou deze hersenen technisch gesproken volledig in een ultra geavanceerde etalagepop duplicaat-ik transplanteren, dan zou je strikt theoretisch een oneindig leven hebben gecreëerd. Daar kun je dan vervolgens niet alleen laboratoria mee vullen maar ook een televisieprogramma. Hoe ons instinct tot zelfbehoud zich transformeert naar een Zelf dat wenst te blijven rondlopen, versus voortplanting en instandhouding van de soort. De ultieme eindstreep zou het absolute weten over het menselijk lichaam zijn.

“Die volkommene Erkenntniß, tötet das handeln: ja wenn sie sich auf das Erkennen selbst bezieht, so tötet sie sich selbst. Man kann kein Glied rühren, wenn man volkommen erst erkennen will, was zur Rührung eines Gliedes gehört. Nun ist die volkommene Erkenntniß unmöglich und deshalb ist auch das Handeln möglich. Die Erkenntniß ist eine Schraube ohne Ende: in jedem Moment, wo sie eingesetzt wir, beginnt eine Unendlichkeit: deshalb kann es nie zum Handeln kommen. Dies gilt alles nur von der bewußten Erkenntniß. Ich sterbe, sobald ich die letzte Gründe eines Atemzugs nachweisen will, bevor ich ihn tue.”  Een 25-jarige Nietzsche leert ons hoe de wetenschap onszelf in de staart kan bijten. De volledige kennis over ons lichaam en de drijfveren zal ons mens-zijn blokkeren. Wanneer het lichaam niet meer wil en de geest nog een tijdje na-ijlt in zijn wil tot leven, zou dan diezelfde geest weer opgepimpt worden door deze te koppelen aan een robotlichaam? Zou de wil tot leven weer als bij een zuigling zijn? Om dat te weten moeten we welhaast een volledig weten kennen dat haaks staat op de oerdrift in ons: het hart klopt zonder dat we weten waarom, zonder dat hetzelf weet waarom; het kennen zit ‘m in de macaroni ergens bovenin en deze werkt slechts bij gratie van o.a. het hart. Misschien zou het eeuwig leven op kunnen gaan indien de wetenschap het voor elkaar krijgt om het technisch te kunnen vooraleer ze alles kan verklaren. Patiënt schildpad zal het blijven winnen van Dr. Aristoteles. Gelukkig maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *